„Książka i karabin”: polityka kulturalna i rasowa we Włoszech faszystowskich, część 2
Debata intelektualna we Włoszech faszystowskich
Tarquini podkreśla, iż kultura w faszystowskich Włoszech nie była bynajmniej monolityczna, ale dopuszczała znaczną różnorodność stylistyczną i debatę intelektualną, o ile respektowano te fundamentalne zasady faszystowskie. W istocie, faszyści podkreślali, iż bycie faszystą to bardziej kwestia męskiego sposobu myślenia niż teoretycznych abstrakcji. Podobnie jak Nietzsche, faszyści odrzucali ducha burżuazyjnego z jego zadowoleniem z przeciętności, sceptycyzmem i kompromisem, troską o karierę i egoizmem opartym na lęku przed śmiercią.
Faszyzm narodził się z różnorodnych grup niezadowolonych z niewielkich zdobyczy Włoch w czasie I wojny światowej, sfrustrowanych liberalną impotencją i zaniepokojonych rozwojem komunizmu. Należeli do nich weterani wojenni, ofiarni żołnierze arditi , artyści-futuryści, rewolucyjni syndykaliści, socjalistyczni republikanie i inni. Faszyzm narodził się organicznie jako „milicja w służbie narodu”, ruch polityczny, a w końcu rząd, a nie jako ustalony zbiór idei.
„Duch okopów”, duch hierarchii, dyscypliny i wspólnoty, który w czasie wojny pokazał swoją straszliwą, niszczycielską moc, został wykorzystany przez faszystów do konstruktywnego rozwoju narodu w czasie pokoju. Faszyzm rozwinął wręcz „świecką liturgię” (s. 43) i „koncepcję narodu wyniesionego do rangi bytu świętego” (s. 51). Faszyzm odrzucał internacjonalizm, egalitaryzm i materializm, a akceptował arystokrację, duchowość i nacjonalizm. Niektórzy faszyści przypisywali choćby swojemu ruchowi potencjał uratowania Europy przed dekadencją i degeneracją.
