Kamienica przy ul. Kwiatka 9 w Płocku wpisana do rejestru zabytków. To jeden z najciekawszych budynków płockiej starówki

Kamienica Syne Praszkiera ma ponad 110 lat

Historia budynku sięga początku XX wieku. Kamienicę wzniesiono w latach 1910–1913 na zlecenie Syne Praszkiera – przedsiębiorcy i właściciela kilku nieruchomości w Płocku.

W 1913 roku kamienica frontowa wraz z oficynami została oddana do użytku. Oficyny pełniły przede wszystkim funkcje gospodarcze i handlowe, podczas gdy budynek od strony ulicy stanowił reprezentacyjną część całego założenia. Powstała wówczas kamienica, która już ponad sto lat temu wyróżniała się na tle miejskiej zabudowy.

Dawna ul. Szeroka i żydowska historia Płocka

Kamienica powstała przy dawnej ul. Szerokiej, czyli dzisiejszej ul. Kwiatka. Była to jedna z najważniejszych ulic płockiej dzielnicy żydowskiej. W kamienicy działały lokale usługowe oraz mieściły się siedziby różnych organizacji i towarzystw. Wśród nich było Żydowskie Towarzystwo Gimnastyczno-Sportowe Makabi.

Szczególnego znaczenia nabiera fakt, iż od 1940 roku budynek znalazł się na terenie utworzonego przez Niemców otwartego getta. Dzięki temu historia kamienicy łączy się bezpośrednio z dramatycznymi dziejami płockiej społeczności żydowskiej podczas II wojny światowej.

W jednej z oficyn mieszkał Aleksy Kiriuszyn

Z budynkiem związana jest także powojenna historia Płocka. W jednej z oficyn mieszkał Aleksy Kiriuszyn, malarz, który w swojej twórczości dokumentował codzienne życie miasta oraz jego architekturę. To interesująca symboliczna klamra. Kamienica, która sama jest świadectwem przemian Płocka, stała się również miejscem życia artysty utrwalającego na swoich obrazach obraz miasta.

W 1985 roku nieruchomość przejął Skarb Państwa. W 1999 roku została przekazana obecnemu właścicielowi – Agencji Rewitalizacji Starówki ARS Sp. z o.o.

Jedna z najbardziej efektownych fasad na płockiej starówce

Bogactwo detalu architektonicznego sprawia, iż kamienica przy Kwiatka 9 należy do najbardziej charakterystycznych budynków tej części Płocka. To przykład architektury mieszczańskiej o ambicjach znacznie bardziej wielkomiejskich, niż można byłoby oczekiwać po ówczesnym Płocku.

Największe wrażenie do dziś robi elewacja frontowa. Jej dekoracja nawiązuje do neorenesansu francuskiego, ale widoczne są w niej również wpływy wczesnego modernizmu.

W 1936 roku przeprowadzono przebudowę, a w 2025 roku część jednej z oficyn została zniszczona w wyniku pożaru. Mimo tych zmian zachował się autentyczny układ przestrzenny, bryła oraz charakter architektoniczny budynku.

We wnętrzach można znaleźć m.in.:

• oryginalną konstrukcję więźby dachowej,
• dekoracyjną balustradę głównej klatki schodowej,
• drewniane przepierzenia między lokalami,
• polichromowaną dekorację ścian,
• oryginalną stolarkę,
• historyczne posadzki,
• inne elementy dawnego wystroju.