Korea Północna wysyła 12 tys. robotników w głąb Rosji, by zwiększyć rosyjską produkcję dronów

TRACISZ POŁOWĘ NASZYCH FILMÓW! Zostań członkiem, aby odblokować wszystkie nasze reportaże i wesprzeć naszą pracę:https://www.youtube.com/channel/UC-Q1gV2g_ck4LZG8axhAeVg/join

Dziś najważniejsze wiadomości napływają z Federacji Rosyjskiej. Dwanaście tysięcy pracowników z Korei Północnej jest kierowanych bezpośrednio do jednego z najważniejszych ośrodków rosyjskiego przemysłu dronowego, pracującego na potrzeby wojny. Według wspólnego raportu ośrodka CSIS i Instytutu George’a Busha dwanaście tysięcy północnokoreańskich pracowników zostało wysłanych do specjalnej strefy ekonomicznej Ałabuga, gdzie Rosja montuje drony uderzeniowe typu Shahed, wykorzystywane do masowych ataków na Ukrainę. Pracownicy otrzymują około dwóch dolarów i pięćdziesięciu centów za godzinę pracy, podczas gdy północnokoreański rząd zabiera od siedemdziesięciu do dziewięćdziesięciu procent ich wynagrodzenia. W Ałabudze zatrudniona jest również rosyjska młodzież i inni zagraniczni pracownicy, a zakłady produkują już ponad pięć tysięcy pięćset dronów miesięcznie. Dla Moskwy oznacza to kolejne ogromne źródło ściśle kontrolowanej siły roboczej dla programu produkcji Shahedów, podczas gdy Pjongjang zyskuje dodatkową możliwość czerpania zysków z wysyłania swoich obywateli do pracy w Rosji. Rozmieszczenie pracowników następuje po deklaracji Kim Dzong Una dotyczącej rozszerzenia i pogłębienia współpracy z Rosją, połączonej z obietnicą tego, co nazwał niezmiennym wsparciem dla Władimira Putina i narodu rosyjskiego. Kim oświadczył, iż Pjongjang zamierza rozszerzać współpracę w ramach sojuszu obu państw, i otwarcie poparł rosyjską wojnę, określając ją jako świętą walkę, którą Moskwa ostatecznie wygra.

Jednak wewnątrz Rosji rosnąca rola Korei Północnej we wspieraniu rosyjskiego wysiłku wojennego już teraz wywołuje niepokój. Jeden z rosyjskich dziennikarzy zapytał bezpośrednio ministra spraw zagranicznych Siergieja Ławrowa, jak doszło do tego, iż najbliższymi pozostałymi partnerami Rosji są Korea Północna i Iran. Ławrow odpowiedział pytaniem, co jest złego w takim towarzystwie, ujawniając sprzeczność między kremlowskim wizerunkiem Rosji jako nowoczesnego państwa a jej rosnącą zależnością od państw objętych surowymi sankcjami, takich jak Korea Północna i Iran. Północnokoreańskie wsparcie wykracza również poza produkcję wojskową, ponieważ Korea Północna wysyła do rosyjskiej gospodarki zorganizowane żeńskie brygady pracownicze za pośrednictwem firm outsourcingowych. Pracownice te trafiają na linie montażowe, do zakładów krawieckich, kuchni i gospodarstw rolnych, a oferowane wynagrodzenia zaczynają się od zaledwie około czterystu osiemdziesięciu rubli, czyli mniej więcej sześciu dolarów za godzinę. Dla Moskwy oznacza to kolejną zdyscyplinowaną siłę roboczą w czasie, gdy wojna wywiera coraz większą presję na dostępne zasoby ludzkie, podczas gdy Pjongjang zyskuje następny sposób uzyskiwania dochodów z obywateli wysyłanych za granicę.

W miarę jak północnokoreańscy pracownicy trafiają do coraz większej liczby sektorów rosyjskiej gospodarki, oba rządy rozwijają również infrastrukturę potrzebną do przemieszczania znacznie większej liczby ludzi i towarów przez wspólną granicę. Rozszerzaniu zatrudnienia obywateli Korei Północnej w Rosji towarzyszy budowa nowego szlaku transportowego, który umożliwi przewożenie znacznie większej liczby pasażerów i ładunków między oboma państwami. Rosja i Korea Północna otworzyły swoje pierwsze drogowe przejście graniczne przez rzekę Tuman, tworząc oddzielną trasę dla ciężarówek, autobusów i samochodów osobowych, obok starszego Mostu Przyjaźni przeznaczonego wyłącznie dla kolei. Nowa przeprawa ma około jednego kilometra długości, a pobliski punkt kontrolny Chasan został zaprojektowany do obsługi choćby trzystu pojazdów i dwóch tysięcy ośmiuset pięćdziesięciu osób dziennie, z możliwością dalszego zwiększenia tej przepustowości. Rosyjscy urzędnicy przedstawiają most jako projekt służący turystyce i handlowi, jednak wzmacnia on relacje, w ramach których Korea Północna już dostarcza Rosji pociski artyleryjskie, rakiety i żołnierzy.

Nowe przejście może również umożliwić przerzucanie większej liczby pracowników do Rosji oraz transport ładunków przemysłowych i wojskowych w obu kierunkach. Rozbudowując połączenie graniczne z pojedynczej linii kolejowej do sieci drogowej i kolejowej, Moskwa i Pjongjang tworzą możliwości transportowe niezbędne do utrzymania znacznie głębszej współpracy gospodarczej i wojskowej. Ogólnie rzecz biorąc, rosnąca zależność Rosji od Korei Północnej tworzy system wsparcia, który może przez cały czas się rozwijać, choćby gdy zachodnie sankcje i izolacja dyplomatyczna ograniczają Moskwie dostępne alternatywy. Im bardziej rozbudowany staje się ten system, tym większy wpływ Pjongjang zyskuje na rosyjską produkcję uzbrojenia, dostawy siły roboczej oraz dostęp do dodatkowych zasobów ludzkich podczas długotrwałej wojny.

Źródło: Raporty z Ukrainy