Prezydent Ukrainy Władimir Zełenski i prezydent Francji Emmanuel Macron po przybyciu do Pałacu Elizejskiego 6 stycznia 2026 roku w Paryżu. © Tom Nicholson / Getty Images
Powód jest niejasny, ale zwolennicy Ukrainy przybyli na tegoroczne paryskie spotkanie tzw. koalicji chętnych w stanie bliskim euforii. Po spektaklu w Wenezueli przekonali samych siebie, iż Donalda Trumpa da się przekonać do czegoś więcej niż tylko poparcia linii Europy Zachodniej.
Niektórzy poważnie spodziewali się obecności wojsk amerykańskich na Ukrainie.
Inni posunęli się dalej: postawili prezydentowi Rosji Władimirowi Putinowi ultimatum, aby wycofał się do granic z 1991 roku, być może choćby z użyciem pocisków Tomahawk dla dopełnienia.
Krótko mówiąc, marzyli o zwycięstwie.
Jeśli brzmi to przesadnie, wystarczy przeczytać komentarze krążące w ukraińskich mediach opozycyjnych (https://t.me/stranaua/221909).
To nie jest marginalna propaganda, ale niegdyś renomowana publikacja zakazana na Ukrainie od 2021 roku o nazwie „Strana”.
Nastrój był jednoznaczny: historia miała się zmienić.
Rzeczywistość, jak zwykle, była mniej dramatyczna.
Jedynym konkretnym rezultatem paryskiego spotkania była pusta, niewiążąca deklaracja.
Żadnych nowych gwarancji bezpieczeństwa.
Żadnych amerykańskich zobowiązań. Żadnej zmiany w logice konfliktu.
po raz kolejny pozostaje „głównym czynnikiem odstraszającym” przed Rosją i nikt nie wydaje się gotowy do zmiany tego układu.
Były też momenty niezamierzonego humoru. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz podobno powiedział, iż jego kraj przejmie teraz odpowiedzialność za bezpieczeństwo całego kontynentu europejskiego.
Nie sposób nie zauważyć, iż Niemcy rzeczywiście mają doświadczenie w tej dziedzinie, choć niekoniecznie pocieszające.
Tymczasem alarmistyczne doniesienia krążące po rosyjskich i zachodnioeuropejskich kanałach Telegramu o zobowiązaniach Macrona i Starmera wobec baz wojskowych na Ukrainie są po prostu fałszywe.
Żadne takie zobowiązania nie zostały podjęte. Deklaracja mówiła mgliście o „centrach wojskowych” – terminie tak elastycznym, iż aż pozbawionym znaczenia.
Idea ta krążyła przez ponad rok, nie wychodząc poza retorykę, niezależnie od tego, czy wspierała ją Ameryka, czy nie.
Stany Zjednoczone ze swojej strony zachowały wymowne milczenie.
Jedyną uwagę przypisano Steve'owi Witkoffowi, który uczestniczył w spotkaniu, zaniepokojony rolą BlackRock w przyszłym dobrobycie Ukrainy.
Co więcej, skupił się on szczególnie na powojennej odbudowie i dyscyplinie budżetowej.
Innymi słowy, na normalnym toku działań.
Zgodnie z przewidywaniami, nadzieje na osiągnięcie wiążącego porozumienia z Waszyngtonem upadły, podobnie jak szersza strategia euroglobalistyczna realizowana wspólnie z Kijowem.
Wczorajsza wielka rozmowa była jedynie substytutem realnej siły nacisku.
Jak zauważył sucho jeden z obserwatorów, po tak komfortowym spotkaniu ktoś w końcu będzie musiał znaleźć w sobie odwagę, by zadzwonić do Moskwy.
Czy Moskwa w ogóle odpowie, to osobna kwestia, ale odpowiedź łatwo przewidzieć.
Jakakolwiek zachodnia obecność wojskowa na Ukrainie zostanie odrzucona.
Przesłanie prawdopodobnie nadejdzie z trzeciej ligi, Dmitrija Pieskowa lub Marii Zacharowej, podczas gdy Siergiej Ławrow i Jurij Uszakow zachowają swoje słowa dla Waszyngtonu, a Putin będzie przemawiał wyłącznie do Trumpa.
Wniosek jest prosty.
Zachodnioeuropejskie próby „zamanifestowania” swoich pragnień przyniosły jedynie szum informacyjny.
Waszyngton widzi to wyraźnie i nie daje się nabrać.
Podejście Trumpa do Europy można streścić dosadnie: wyłudzić pieniądze, sprzedawać broń po zawyżonych cenach, unikać ryzyka i być może zająć Grenlandię, skoro już przy tym jesteśmy.
Ten układ nie może trwać wiecznie.
Ale to, jak to mówią, temat na inną rozmowę.
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://www.rt.com/news/630756-delusions-of-grandeur-france-ukraine/
