Na charakter kraju składa się suma charakterów obywateli

Zacietrzewienie, biadolenie, awanturnictwo, kłótliwość i swarliwość. To znaczna część polskich cech narodowych, które mamy zapisane w naszym genotypie. Dowody na to znajdziemy m.in. w narodowej literaturze („Zemsta” Aleksandra Fredry), poezji („Pan Tadeusz”, poemat epicki Adama Mickiewicza), w filmie (m.in. kultowi „Sami swoi), polityce (kolejne rozbiory Polski pod koniec XVIII wieku) i na każdym kroku w obecnej rzeczywistości. W wyniku trzeciego rozbioru w 1795 r. Rzeczpospolita Polska zniknęła z mapy świata. To bodaj jedyny przypadek w historii Europy, iż potęga rozciągająca się od morza do morza została wymazana z mapy. A na początku byliśmy bardzo silni. Już w 1018 r. Bolesław Chrobry zagarnął Kijów. Pięć i pół wieku później zaanektowaliśmy na wiele wieków Ukrainę. O tym, iż byliśmy zaborcami dzisiaj się nie pamięta. Nie pamięta się też, co nasze „królewięta kresowe” wyprawiały na Ukrainie - narzucania wolnej ludności systemu pańszczyźnianego, krwawe pacyfikacje powstań kozackich i chłopskich (np. powstania Kosińskiego, Nalewajki, Pawluka czy wielkie Powstanie Chmielnickiego), a oddziały księcia Jeremiego Wiśniowieckiego wręcz stosowały taktykę spalonej ziemi i masowych egzekucji.