Nie żyje Tadeusz Wojciechowski. Powstaniec warszawski i profesor miał 101 lat

warszawawpigulce.pl 30 minut temu

Zmarł prof. Tadeusz Wojciechowski ps. „Olek” – uczestnik Powstania Warszawskiego, łącznik batalionu „Kiliński”, członek Szarych Szeregów i wieloletni naukowiec. Miał 101 lat. Informację o jego śmierci przekazało Muzeum Powstania Warszawskiego oraz Rafał Trzaskowski.

Fot. Pixabay/Warszawa w Pigułce

Tadeusz Wojciechowski należał do pokolenia, którego młodość przypadła na okupację niemiecką i Powstanie Warszawskie. Po wojnie związał swoje życie z nauką, a w 1989 roku uzyskał tytuł profesora.

Ostatnie lata spędził w podwarszawskich Markach.

Rafał Trzaskowski: Warszawa będzie o nim pamiętać

O śmierci Tadeusza Wojciechowskiego poinformował prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski.

Przypomniał, iż Wojciechowski był powstańcem, łącznikiem w batalionie „Kiliński”, członkiem Szarych Szeregów, a po kapitulacji Powstania trafił do niemieckiej niewoli.

Prezydent podkreślił również jego późniejszą karierę naukową.

„Panie Tadeuszu – dziękujemy za wszystko. Warszawa będzie o Panu pamiętać” – napisał Rafał Trzaskowski.

Tadeusz Wojciechowski „Olek” – harcerz. Powstaniec. Łącznik w Batalionie „Kiliński”. Członek Szarych Szeregów. Po powstaniu trafił do niemieckiej niewoli. Po wojnie poświęcił się karierze naukowej – w 1989 r. uzyskał tytuł profesora. Ostatnie lata życia spędził w podwarszawskich Markach. Odszedł w wieku 101 lat.

Panie Tadeuszu – dziękujemy za wszystko. Warszawa będzie o Panu pamiętać.

— Rafał Trzaskowski (@trzaskowski_) November 18, 2026

Do konspiracji trafił jako harcerz

Według informacji Muzeum Powstania Warszawskiego Tadeusz Wojciechowski został wprowadzony do konspiracji około 1942 roku przez kolegę z harcerstwa.

Posługiwał się pseudonimem „Olek”.

Muzeum Powstania Warszawskiego wskazuje, iż podczas Powstania służył jako strzelec, kapral i łącznik w batalionie „Kiliński” na terenie Śródmieścia Północnego.

Do batalionu „Kiliński” dołączył 1 sierpnia

1 sierpnia 1944 roku Wojciechowski nie doczekał się łącznika, który miał wskazać miejsce koncentracji jego macierzystego oddziału.

Wraz z kolegą zdecydował się więc dołączyć jako ochotnik do batalionu „Kiliński”.

Pełnił tam funkcję łącznika.

Od połowy sierpnia służył także w Harcerskiej Poczcie Polowej w Śródmieściu Północnym.

Była to jedna z najważniejszych struktur łączności podczas Powstania Warszawskiego. Młodzi harcerze przenosili wiadomości i korespondencję pomiędzy oddziałami oraz mieszkańcami miasta, często poruszając się pod ostrzałem.

Po Powstaniu trafił do niemieckiej niewoli

Po kapitulacji Powstania Tadeusz Wojciechowski został jeńcem wojennym.

Trafił najpierw do Stalagu XI B Fallingbostel, a następnie do Stalagu VI J Dorsten.

Do Polski wrócił w październiku 1945 roku.

Wojna nie zakończyła jednak jego aktywnego życia. Po powrocie do kraju rozpoczął nowy rozdział związany z nauką.

Po wojnie został naukowcem

W 1948 roku rozpoczął studia w Katowicach.

W swojej działalności naukowej zajmował się między innymi:

  • ekonomiką przedsiębiorstw,
  • zarządzaniem,
  • planowaniem,
  • marketingiem.

Był autorem licznych publikacji naukowych oraz skryptów akademickich.

W czerwcu 1989 roku uzyskał tytuł profesora.

W ten sposób jego życiorys połączył dwa niezwykle różne doświadczenia – walkę o Warszawę w młodości oraz późniejszą wieloletnią działalność akademicką.

Otrzymał liczne odznaczenia

Za swoją działalność wojenną, społeczną i zawodową Tadeusz Wojciechowski został uhonorowany wieloma odznaczeniami.

Otrzymał między innymi:

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski,
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski,
  • Medal Zwycięstwa i Wolności 1945,
  • Warszawski Krzyż Powstańczy,
  • Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju,
  • Krzyż Zasługi dla ZHP z Mieczami,
  • Złotą Odznakę Honorową „Za Zasługi dla Warszawy”,
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej,
  • Medal XXX-lecia PRL.

Miał 101 lat

Tadeusz Wojciechowski zmarł w wieku 101 lat.

Do końca pozostawał jednym z żyjących świadków Powstania Warszawskiego i przedstawicielem pokolenia, które przeżyło okupację, walkę w stolicy oraz niemiecką niewolę.

Jego relacja znajduje się również w Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego, gdzie zachowano wspomnienia uczestników walk z 1944 roku.

Warszawa żegna dziś nie tylko uczestnika Powstania, ale również człowieka, który po wojnie przez dziesięciolecia pracował naukowo i przekazywał swoją wiedzę kolejnym pokoleniom.

Idź do oryginalnego materiału