Polska w sercach – w hołdzie Niepodległej

Są w dziejach narodów daty, których nie zatrze czas, a pamięć o nich przekazywana jest z pokolenia na pokolenie niczym najcenniejsza rodzinna relikwia. Dla Polaków jedną z takich dat jest 11 listopada – dzień, w którym po 123 latach niewoli Polska powróciła na mapę Europy. Nie był to jednak dar losu, ale owoc niezłomności, ofiarności i wiary wielu pokoleń, które nigdy nie wyrzekły się Ojczyzny.

W niedzielę 8 listopada 2026 roku Mississauga stała się miejscem szczególnego spotkania Polonii, która przybyła, by oddać cześć Niepodległej i pochylić głowy przed tymi, którym zawdzięczamy wolną Polskę. Obchody, zorganizowane przez Okręg Mississauga Kongresu Polonii Kanadyjskiej, były okazją do przypomnienia losów tych, którzy na przestrzeni dziejów stawali w obronie ojczystej ziemi, a także do podkreślenia, iż patriotyzm nie kończy się wraz z przekroczeniem granic rodzinnego kraju.

Spotkanie rozpoczęła Msza Święta w kościele św. Maksymiliana Kolbego. Wspólna modlitwa była wyrazem wdzięczności za dar wolności, ale również chwilą zadumy nad losem tych, którym nie dane było doczekać upragnionej niepodległości. Następnie uczestnicy udali się pod pomnik Polskiego Patrioty, usytuowany w sąsiedztwie Polskiego Centrum Kultury im. Jana Pawła II, gdzie odbyła się oficjalna ceremonia patriotyczna. W jej programie znalazły się okolicznościowe przemówienia, odśpiewanie hymnów narodowych, podniesienie flag oraz złożenie wieńców.

Szczególnym momentem uroczystości było wręczenie odznaczeń Kongresu Polonii Kanadyjskiej osobom zasłużonym dla polonijnej społeczności. Srebrną Odznakę KPK otrzymali Maria Bulzacka i Kazimierz Błaszków, natomiast Brązową Odznakę KPK przyznano Sebastianowi Paradiukowi. Wyróżnienia te stanowiły wyraz uznania dla ich zaangażowania, pracy społecznej i działalności na rzecz Polonii. Była to również piękna sposobność, by docenić tych, którzy swoim oddaniem, poświęceniem i ofiarowanym czasem przyczyniają się do pielęgnowania polskich tradycji, kultury i narodowego dziedzictwa na kanadyjskiej ziemi.

„Bo Polska to jest wielka rzecz”

W powiewie biało-czerwonych sztandarów, przy dźwiękach narodowych hymnów, przed oczami uczestników stawały obrazy minionych lat i losy tych, którzy szli na bój, nie wiedząc, czy dane im będzie powrócić do rodzinnych progów. Żołnierzy walczących na frontach kolejnych wojen, powstańców, zesłańców i tułaczy, których los rzucał w najodleglejsze zakątki świata. Tych, którzy oddawali życie na polach bitewnych, ginęli w więzieniach, byli wywożeni na Sybir, tracili domy i ojcowiznę. Matek żegnających synów wyruszających na wojenną tułaczkę, żon wypatrujących powrotu mężów i dzieci dorastających w cieniu niepewności. Ileż łez matczynych wsiąkło w polską ziemię! Ileż cichych modlitw, tęsknot i niewypowiedzianego bólu kryją karty naszej historii.

1 z 10

Niepodległość ma bowiem swoją cenę. Zapłacono za nią daniną krwi, ofiarą życia i cierpieniem całych rodzin. A jednak, mimo zaborów, prześladowań i dziejowych kataklizmów, Polacy nie pozwolili odebrać sobie języka, wiary, obyczaju i poczucia narodowej przynależności. Polska trwała w rodzinnych domach, w ojczystej mowie, w pieśniach śpiewanych przy wigilijnym stole, w opowieściach przekazywanych dzieciom i w sercach tych, którzy nigdy nie przestali wierzyć w jej odrodzenie.

„Ojczyzna to wielki zbiorowy obowiązek” – pisał Cyprian Kamil Norwid. Te słowa, mimo upływu lat, nie straciły nic ze swej mocy. Obowiązek wobec Ojczyzny nie kończy się bowiem na granicach państwa. Trwa w ojczystej mowie, w pielęgnowaniu tradycji, w szacunku dla historii i w trosce o to, by polskość nie zaginęła, ale trwała w sercach następnych pokoleń. Bo choć od rodzinnej ziemi mogą dzielić nas tysiące kilometrów, Polska pozostaje bliska – tak długo, jak długo nosimy ją w sercach.

Renata Zapalska