Prawda historyczna w świetle bestialstwa na Polakach dokonanego przez „bodnarowców z OUN-u
krzysztofjaw hprawda-historyczna-w-swietle-bestialstwa-na-polakach-dokonanego-przez-bodnarowcow-z-oun-upa
Być może jest to jeden z ostatnich momentów, w którym można publicznie i swobodnie wyrażać swoje opinie, poglądy i przemyślenia. Mamy bowiem jeszcze wolność słowa, która już niedługo może będzie drastycznie ograniczona przez prokuratorskie, ale pozaprawne (tj. bez ustawowych podstaw a jedynie w drodze rządowego rozporządzenia) ściganie tzw. „mowy nienawiści”, po części będącej w istocie formą swobodnej cenzury rządzących. Swobodnej tzn. takiej, w której za „mowę nienawiści” uważane będzie to, co rządzący za takową subiektywnie uznają.
———————————-
UWAGA! Poniższy tekst przeznaczony jest dla OSÓB DOROSŁYCH!!!
I to nie wszystkich, bo m. inn.:: jak-ukraincy-mordowali-polakow-lista-tortur-na-polakach
362 metody tortur stosowanych na Polakach
———————————
Wielokrotnie pisałem, iż jakakolwiek normalizacja wzajemnych międzynarodowych stosunków dwustronnych musi być oparta na prawdzie historycznej. Tylko prawda i szacunek do historii oraz jednoznaczny do niej stosunek dają możliwość pojednania między narodami, niezależnie jak trudna to jest historia.
Najgorszym z możliwych działań jest próba zamilczania lub wybielania przez jedną ze stron negatywnych przeszłych zdarzeń lub też odwracanie ich kontekstowego, międzynarodowego historycznego znaczenia i nazywanie np. morderców bohaterami… Rodzi to u drugiej ze stron pewnego rodzaju bunt etyczno-moralny, który może rodzić zwielokrotnioną niechęć do określonego narodu, zdecydowanie intensywniejszą niż gdyby prawda była przez wszystkich powszechnie przyjmowana i akceptowana.
Jakże więc ważne jest aby stosunki polsko-ukraińskie były oparte też na prawdzie historycznej i w żaden sposób nie wybielały ani negowały przeszłości.
Niestety… z polskiego punktu widzenia gloryfikowanie przez Ukrainę formacji OUN oraz UPA i kreowanie ich przywódców na bohaterów narodowych nie może być podstawą prawidłowych stosunków polsko-ukraińskich opartych na prawdzie.
A ta prawda jest trudna, szczególnie dla Ukrainy i narodu ukraińskiego. To oni są odpowiedzialni za ludobójstwo Polaków na Wołyniu (luty 1943 – luty 1945 na polskich ziemiach okupowanych przez niemiecką III Rzeszę) i Galicji Wschodniej/Małopolsce Wschodniej (lata 1943–1945 na ziemiach polskich okupowanych przez III Rzeszę i ZSRR). Ukraińscy szowiniści z OUN-UPA wspierani w dużej części przez ukraińską ludność cywilną dokonali wtedy na Polakach bestialskiego, etnicznego ludobójstwa, które przyniosło – wedle różnych szacunków – od 150 do 300 tys. polskich ofiar (są też opinie, iż zamordowano ok. 500 tys. Polaków + 100 tys. Żydów). Mordowano też m.in. samych Ukraińców, którzy w jakikolwiek sposób przejawiali przychylny stosunek do Polaków a także Rosjan i – i jak wspomniałem – Żydów. Dodatkowo ukraińskie akty terroru zmusiły do ucieczki z własnych domostw ponad 500 tysięcy tysięcy naszych rodaków przy czym mordy Ukraińców na Polakach, strach przed nimi i konieczność ucieczki trwały jeszcze choćby w latach 50-tych XX wieku… Zdarzały się również akcje odwetowe Polaków, ale ich skala była stosunkowo niewielka.
Sam fakt etnicznego ludobójstwa winien być a’priori przesłanką do historycznej negatywnej oceny OUN-UPA i stać się tym samym fundamentem budowy poprawnych i przyjaznych stosunków między naszymi państwami i narodami… szczególnie w obecnej trudnej sytuacji geopolitycznej.
Rzeź wołyńska (i galicyjska) to chyba najokrutniejsze ludobójstwo na Polakach w czasie ich wielowiekowej historii lub też jedno z większych.
Budowanie naszych relacji na prawdzie historycznej jest tym bardziej konieczne, iż owe mordy – niezależnie od wieku i płci – dokonywane były w sposób okrutny i bestialski.
A. Korman doliczył się aż 362 metod tortur stosowanych na Polakach przez ukraińskich, nacjonalistycznych (szowinistycznych) morderców z OUN-UPA. Były to m.in.: [1], [2].
– Wbijanie dużego i grubego gwoździa do czaszki głowy
Reklama
– Zdzieranie z głowy włosów ze skórą (skalpowanie)
– Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czaszkę głowy
– Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czoło
– Wyrzynanie na czole „orła”
Reklama
– Wbijanie bagnetu w skroń głowy
– Wyłupywanie jednego oka
– Wybieranie dwoje oczu
– Obcinanie nosa
Reklama
– Obcinanie jednego ucha
– Obrzynanie obydwu uszu
– Przebijanie kołami dzieci na wylot
– Przebijanie zaostrzonym grubym drutem ucha na wylot drugiego ucha
– Obrzynanie warg
– Obcinanie języka
– Podrzynanie gardła
– Podrzynanie gardła i wyciąganie przez otwór języka na zewnątrz
– Podrzynanie gardła i wkładanie do otworu szmaty
– Wybijanie zębów
– Łamanie szczęki
– Rozrywanie ust od ucha do ucha
– Kneblowanie ust pakułami przy transporcie jeszcze żywych ofiar
– Podcinanie szyi nożem lub sierpem
– Zadawanie ciosu siekierą w szyję
– Pionowe rozrąbywanie siekierą głowy
– Skręcanie głowy do tyłu
– Robienie miazgi z głowy przez wkładanie głowy w ściski zaciskane śrubą
– Obcinanie głowy sierpem
– Obcinanie głowy kosą
– Odrąbywanie głowy siekierą
– Zadawanie ciosu siekierą w szyję
– Zadawanie ran kłutych w głowie
– Cięcie i ściąganie wąskich pasów skóry z pleców
– Zadawanie innych ran ciętych na plecach
– Zadawanie ciosów bagnetem w plecy
– Łamanie kości żeber klatki piersiowej
– Zadawanie ciosu nożem lub bagnetem w serce lub okolice serca
– Zadawanie ran kłutych nożem lub bagnetem w pierś
– Obcinanie kobietom piersi sierpem
– Obcinanie kobietom piersi i posypywanie ran solą
– Obrzynanie sierpem genitaliów ofiarom płci męskiej
– Przecinanie tułowia na wpół piłą ciesielską
– Zadawanie ran kłutych brzucha nożem lub bagnetem
– Przebijanie brzucha ciężarnej kobiecie bagnetem
– Rozcinanie brzucha i wyciąganie jelit na zewnątrz u dorosłych
– Rozcinanie brzucha kobiecie w zaawansowanej ciąży i w miejsce wyjętego płodu, wkładanie np. żywego kota i zaszywanie brzucha
– Rozcinanie brzucha i wlewanie do wnętrza wrzątku – kipiącej wody
– Rozcinanie brzucha i wkładanie do jego wnętrza kamieni oraz wrzucanie do rzeki
– Rozcinanie kobietom ciężarnym brzucha i wrzucanie do wnętrza potłuczonego szkła
– Wyrywanie żył od pachwiny, aż do stóp
– Wkładanie do pochwy – waginy rozżarzonego żelaza
– Wkładanie do waginy szyszek sosny od strony wierzchołka
– Wkładanie do waginy zaostrzonego kołka i przepychanie aż do gardła, na wylot
– Rozcinanie kobietom przodu tułowia ogrodniczym scyzorykiem, od waginy, aż po szyję i pozostawienie wnętrzności na zewnątrz
– Wieszanie ofiar za wnętrzności
– Wkładanie do waginy szklanej butelki i jej rozbicie
– Wkładanie do otworu analnego szklanej butelki i jej stłuczenie
– Rozcinanie brzucha i wsypywanie do wnętrza karmy dla zgłodniałych świń tzw. osypki, który to pokarm wyrywały razem z jelitami i innymi wnętrznościami
– Odrąbywanie siekierą jednej ręki
– Odrąbywanie siekierą obydwóch rąk
– Przebijanie dłoni nożem
– Obcinanie palców u ręki nożem
– Obcinanie dłoni
– Przypalanie wewnętrznej strony dłoni na gorącym blacie kuchni węglowej
– Odrąbywanie pięty
– Odrąbywanie stopy powyżej kości piętowej
– Łamanie kości rąk w kilku miejscach tępym narzędziem
– Łamanie kości nóg w kilku miejscach tępym narzędziem
– Przecinanie tułowia na wpół piłą ciesielską, obłożonego z dwóch stron deskami
– Przecinanie tułowia na wpół specjalną piłą drewnianą
– Obcinanie piłą obie nogi
– Posypywanie związanych nóg rozżarzonym węglem
– Przybijanie gwoździami rąk do stołu, a stóp do podłogi
– Przybijanie w kościele na krzyżu rąk i nóg gwoździami
– Zadawanie ciosów siekierą w tył głowy, ofiarom ułożonym uprzednio głową do podłogi
– Zadawanie ciosów siekierą na całym tułowiu
– Rąbanie siekierą całego tułowia na części
– Łamanie na żywo kości nóg i rąk w tzw. kieracie
– Przybijanie nożem do stołu języczka małego dziecka, które później wisiało na nim
– Krajanie dziecka nożem na kawałki i rozrzucanie ich wokół
– Rozpruwanie brzuszka dzieciom
– Przybijanie bagnetem małego dziecka do stołu
– Wieszanie dziecka płci męskiej za genitalia na klamce drzwi
– Łamanie stawów nóg dziecka
– Łamanie stawów rąk dziecka
– Zaduszenie dziecka przez narzucenie na niego różnych szmat
– Wrzucanie do głębinowych studni małych dzieci żywcem
– Wrzucanie dziecka w płomienie ognia palącego się budynku
– Rozbijanie główki niemowlęcia przez wzięcie go za nóżki i uderzenie o ścianę lub piec
– Powieszenie za nogi zakonnika pod amboną w kościele
– Wbijanie dziecka na pal
– Powieszenie na drzewie kobiety do góry nogami i znęcanie się nad nią przez odcięcie piersi i języka, rozcięcie brzucha i wybranie oczu oraz odcinanie nożami kawałków ciała
– Przybijanie gwoździami małego dziecka do drzwi
– Wieszanie na drzewie głową do góry
– Wieszanie na drzewie nogami do góry
– Wieszanie na drzewie nogami do góry i osmalanie głowy od dołu ogniem zapalonego pod głową ogniska
– Zrzucanie w dół ze skały
– Topienie w rzece
– Topienie przez wrzucenie do głębinowej studni
– Topienie w studni i narzucanie na ofiarę kamieni
– Zadźganie widłami, a potem pieczenie kawałków ciała na ognisku
– Wrzucenie dorosłego w płomienie ogniska na polanie leśnej, wokół którego ukraińskie dziewczęta śpiewały i tańczyły przy dźwiękach harmonii
– Wbijanie koła do brzucha na wylot i utwierdzanie go w ziemi
– Przywiązanie do drzewa człowieka i strzelanie do niego jak do tarczy strzelniczej
– Prowadzenie nago lub w bieliźnie na mrozie
– Duszenie przez skręcanie namydlonym sznurem zawieszonym na szyi, zwanym arkanem
– Wleczenie po ulicy tułowia przy pomocy sznura zaciśniętego na szyi
– Przywiązanie nóg kobiety do dwóch drzew oraz rąk ponad głową i rozcinanie brzucha od krocza do piersi
– Rozrywanie tułowia przy pomocy łańcuchów
– Wleczenie po ziemi przywiązanego do pojazdu konnego
– Wleczenie po ulicy matki z trojgiem dzieci, przywiązanych do wozu o zaprzęgu konnym w ten sposób, iż jedną nogę matki przywiązano łańcuchem do wozu, a do drugiej nogi matki jedną nogę najstarszego dziecka, a do drugiej nogi najstarszego dziecka przywiązano nogę młodszego dziecka, a do drugiej nogi młodszego dziecka, przywiązano nogę dziecka najmłodszego
– Przebicie tułowia na wylot lufą karabin
– Ściskanie ofiary drutem kolczastym
– Ściskanie razem dwóch ofiar drutem kolczastym
– Ściskanie więcej ofiar razem drutem kolczastym-
– Periodyczne zaciskanie tułowia drutem kolczastym i co kilka godzin polewanie ofiary zimną wodą w celu odzyskania przytomności i odczuwania bólu i cierpienia
– Zakopywanie ofiary do ziemi na stojąco po szyję i w takim stanie jej pozostawienie
– Zakopywanie żywcem do ziemi po szyję i ścinanie później głowy kosą
– Rozrywanie tułowia na wpół przez konie
– Rozrywanie tułowia na wpół przez przywiązanie ofiary do dwóch przygiętych drzew i następnie ich uwolnienie
– Wrzucanie dorosłych w płomienie ognia palącego się budynku
– Podpalanie ofiary oblanej uprzednio naftą
– Okładanie ofiary dookoła słomą-snopem i jej podpalenie, czyniąc w ten sposób pochodnię Nerona
– Wbijanie noża w plecy i pozostawienie go w ciele ofiary
– Wbijanie niemowlęcia na widły i wrzucanie go w płomienie ognia
– Wyrzynanie żyletkami skóry z twarzy
– Wbijanie dębowych kołków pomiędzy żebra
– Wieszanie na kolczastym drucie
– Zdzieranie z ciała skóry i zalewanie rany atramentem oraz oblewanie jej wrzącą wodą
– Przymocowanie tułowia do oparcia i rzucanie w nie nożami
– Wiązanie – skuwanie rąk drutem kolczastym
– Zadawanie śmiertelnych uderzeń łopatą
– Przybijanie rąk do progu mieszkania
– Wleczenie ciała po ziemi, za nogi związane sznurem
– Przybijanie małych dzieci dookoła grubego rosnącego drzewa przydrożnego, tworząc w ten sposób tzw. „wianuszki”.
Owe metody tortur swoją okrutną wymyślnością przewyższały tortury stosowane przez ludobójcze hitlerowskie Niemcy czy ludobójczą sowiecką Rosję.
Nie można o tych faktach zapominać i je wybielać. Nie można gloryfikować historycznych, okrutnych i bestialskich ludobójców na bohaterów narodowych. W przeciwnym razie może niestety narastać wzajemna nienawiść polsko-ukraińska. Z jednej strony może ona być podstawą odradzającego się ukraińskiego skrajnego nacjonalizmu, w którym „Lachy” (czyli Polacy) uważani byli za głównego wroga Ukrainy, a – z drugiej strony – w Polakach budzić niechęć do Ukraińców i sympatię do wszystkich, którzy w jakiś sposób szkodzą Ukrainie (np. Rosji).
Wydawało mi się wcześniej, iż agresja Rosji na Ukrainę to nie był najlepszy moment na aż takie szczegółowo faktograficzne i szokujące przedstawienie elementów banderowskiego okrucieństwa Ukraińców a już fakt, iż Polska i Polacy gremialnie otworzyli swoje serca i portfele na pomoc Ukraińcom w tym koszmarnym dla nich czasie wojny z Rosją powodował u mnie pewien moralny dyskomfort zawierający się w odpowiedzi na pytanie: Czy w obliczu agresji Rosji na Ukrainę był czas na przypomnienie Ukraińcom ich zbrodni na Polakach na Wołyniu i Galicji Wschodniej?
Natomiast wojna Ukrainy z Rosją rozpoczęła się przecież 24 lutego 2022 roku i być może faktycznie w pierwszych kilku miesiącach jej trwania tego drażliwego tematu nie należało poruszać. Ale wojna trwa przez cały czas i może właśnie jest to czas, kiedy wreszcie Ukraina winna zacząć nas szanować i na bardzo trudnej prawdzie historycznej zbudować dobre długofalowe relacje między naszymi państwami, tym bardziej, iż dziś w Polsce Ukraińców jest bardzo dużo (i tych przedwojennych przybywających do Polski ze względów finansowych, jak i już emigrantów wojennych uciekających przed rosyjskimi barbarzyńcami) i tak naprawdę mamy z nimi oddolne raczej dobre i ludzkie relacje.
Przecież w momencie agresji rosyjskiej to Polska i Polacy jako pierwsi zainicjowali bezinteresowną pomoc Ukraińcom i to zupełnie oddolnie, jak i państwowo. Szacuje się, iż pomoc Polaków dla Ukrainy i Ukraińców wyniosła do tej pory ponad 25 mld Euro (105-110 mld zł).
Jesteśmy krajem frontowym graniczącym z Ukrainą, ale wcale nasza reakcja nie musiała być tak korzystna dla Ukraińców. U nas nie stworzono obozów dla uchodźców wojennych, bo Ukraińcy znajdowali schronienie u osób i rodzin polskich a dodatkowo pomagało też państwo polskie, samorządy, organizacje humanitarne (w tym Caritas), itd. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, iż tą zbiorową postawą skierowaną na pomoc Ukrainie i Ukraińcom zadziwiliśmy świat i sądzę, iż też… samych Ukraińców…
Sądziłem tedy, iż nasza przychylność i pomoc Ukraińcom w obecnej ich wojnie z Rosją sprawią, iż skrajny nacjonalizm (szowinizm) ukraiński będzie miał coraz mniejsze poparcie ukraińskiego społeczeństwa i sami Ukraińcy poszukując swojej tożsamości narodowej zmierzą się w końcu z historią OUN-UPA, w której w dużym stopniu dotychczas upatrują ruchu wolnościowego walczącego za suwerenność i niepodległość Ukrainy. Myślałem, iż właśnie ta obecna wojna sprawi, iż ta tożsamość narodowa zostanie zbudowana na jej fundamencie i heroiczna obrona przed rosyjskim agresorem stworzy nowych bohaterów Ukrainy oraz scali społeczeństwo ukraińskie wokół nowych bohaterów.
Niestety myliłem się i chyba stało się odwrotnie: na Ukrainie powoli odrasta hydra banderowskiego szowinizmu i antypolonizm!
Bardzo źle to wróży obopólnym dobrym relacjom między naszymi narodami i ogólnie państwami. Ruch pojednania jest w ukraińskich rękach… Czy będzie ich na taki ruch stać? Tego nie wiem, choć jestem coraz większym pesymistą!
A może jednak zwycięży u nich społeczno-polityczny rozsądek i będą dążyć do normalizacji z nami wzajemnych relacji opartych na prawdzie historycznej? o ile tak będzie, to na pewno nie będą miały miejsca nacechowane wrogością do Ukraińców polskie wypowiedzi czy działania. o ile tak będzie, to na pewno ulice ukraińskich miast nie będą nosiły nazw UPA czy OUN i nie będzie stawiało się pomników m.in. S. Banderze, który umownie stał się symbolem rzezi Polaków.
Zarówno Polakom, jak i Ukraińcom winno dzisiaj zależeć na jak najlepszych kontaktach i wzajemnej przyjaźni, ale powtarzam: tylko powszechnie akceptowana prawda i jednoznaczny do niej stosunek mogą być podstawą dobrych relacji między naszymi narodami.
[1] http://www.polskatimes.pl/artykul/942193,zbrodnia-wolynska-ludobojstwo-dzikie-i-okrutne-bestialstwo-upa-362-metody-tortur-18,1,id,t,sa.html – strona została wyłączona,
[2] http://www.fakt.pl/jak-ukraincy-mordowali-polakow-lista-tortur-na-polakach-,artykuly,220178,1.html (dr. A. Korman w: Na Rubieży (Nr 35, 1999 r.),
Zostaw za sobą dobra, miłości, mądrości i prawdy ślady…
