"Rozmowy w Abu Zabi zwiastują istotny zwrot w procesie pokojowym dotyczącym Ukrainy. Przed wybuchem wojny postulaty Moskwy dotyczące rewizji europejskiego systemu bezpieczeństwa zostały odrzucone. Rozmowy w Abu Zabi sugerują, iż Waszyngton jest w tej chwili gotów podjąć dyskusję na ten temat."

grazynarebeca.blogspot.com 2 godzin temu

Published 11 Nov, 2026 00:15

Autor: Fiodor Łukjanow, redaktor naczelny czasopisma „Rossija w globalnoj politikie” („Rosja w sprawach globalnych”), przewodniczący Prezydium Rady ds. Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz dyrektor ds. badań w Międzynarodowym Klubie Dyskusyjnym „Wałdaj”.

„Rossija w globalnoj politikie” (Russia in Global Affairs) – kanał na Telegramie

Doradca prezydenta Rosji Władimir Miedinski bierze udział w trójstronnych rozmowach między Rosją, Ukrainą a Stanami Zjednoczonymi, dotyczących uregulowania konfliktu na Ukrainie, w Abu Zabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie). © Sputnik / Grigorij Sysojew / Sputnik

Trójstronne rozmowy na temat Ukrainy w Abu Zabi wywołały mieszane reakcje, jednak większość obserwatorów zaleca, by nie oczekiwać przełomu. Choć w skład delegacji wchodzą przedstawiciele wysokiego szczebla, prowadzone przez nich dyskusje mają charakter głównie techniczny; nie mają oni również uprawnień do podejmowania decyzji politycznych, a stanowiska publicznie prezentowane przez Moskwę i Kijów pozostawiają niewielkie pole do kompromisu.

Mimo to panuje przekonanie, iż rozmowy te są prowadzone poważnie.

Co ważniejsze – być może po raz pierwszy od wybuchu konfliktu – kwestia szerszej architektury bezpieczeństwa w Europie oraz niezbędnych dla niej gwarancji znalazła się w centrum negocjacji, co samo w sobie stanowi istotną zmianę.

Aby zrozumieć wagę tego faktu, warto cofnąć się o pięć lat.

W listopadzie 2021 roku prezydent Władimir Putin polecił rosyjskiemu Ministerstwu Spraw Zagranicznych podniesienie kwestii europejskiego ładu bezpieczeństwa w relacjach z NATO.

Moskwa nigdy nie uważała porządku ukształtowanego po zimnej wojnie – opartego na NATO – za satysfakcjonujący, a kolejne fale rozszerzenia sojuszu stopniowo przekształciły rosyjski niepokój w przekonanie, iż blok ten stanowi bezpośrednie zagrożenie.

Następnie rosyjskie MSZ przedstawiło propozycje rewizji tego porządku, jednak rozmowy ze stycznia 2022 roku pokazały, jak ogromna dzieliła strony przepaść.

Amerykanie i państwa Europy Zachodniej nie chciały choćby rozważać głównego postulatu Moskwy – tezy, iż istniejący system bezpieczeństwa wymaga fundamentalnych zmian – wychodząc z założenia, iż żaden problem do rozwiązania po prostu nie istnieje.

Dalszy bieg wydarzeń jest powszechnie znany. W tamtym czasie Waszyngton i stolice Europy Zachodniej mówiły jednym głosem.

Pięć lat później doszło jednak do nieoczekiwanego zwrotu:

obecna administracja amerykańska przyznaje, iż gwarancje bezpieczeństwa dla wszystkich stron są niezbędne do rozwiązania kryzysu na Ukrainie, i jest gotowa dyskutować o nich w Abu Zabi.

Europa Zachodnia nie poszła tą drogą; tamtejsze rządy niezmiennie podkreślają, iż NATO musi pozostać fundamentem bezpieczeństwa na kontynencie i iż nie można pozwolić Rosji na dyktowanie zasad.

Mimo to zmiana stanowiska USA ma znaczenie, ponieważ temat, który wcześniej odrzucano jako niedopuszczalny, znalazł się teraz w agendzie negocjacyjnej.

Do niedawna wysiłki dyplomatyczne Waszyngtonu koncentrowały się na kwestiach terytorialnych – i to właśnie one stanowiły główny punkt obrad podczas spotkania w Anchorage w sierpniu 2025 roku.

Moskwa jednak nigdy nie zrezygnowała z tego, co nazywa „przyczynami źródłowymi” konfliktu, czyli z szerszych ustaleń dotyczących europejskiego bezpieczeństwa.

Po raz pierwszy kwestie te stały się przedmiotem dyskusji ze strony przeciwnej w ramach potencjalnego porozumienia;

nie oznacza to jednak, iż konsensus jest bliski, gdyż przeszkody pozostają niezwykle poważne.

Pierwszą z nich jest determinacja Europy Zachodniej, by sprzeciwić się każdemu rozwiązaniu, które przyznawałoby Moskwie prawo do współkształtowania ładu bezpieczeństwa na kontynencie.

Drugą jest zmieniający się układ sił politycznych w Waszyngtonie:

porażka Republikanów w wyborach środka kadencji osłabiła pozycję Donalda Trumpa i wzmocniła tych, którzy sprzeciwiają się jego podejściu do Rosji.

Trump utrzymuje, iż będzie kontynuował swoją politykę zagraniczną bez względu na wszystko – i być może tak właśnie zrobi – jednak opór wewnętrzny będzie narastał.

Jednocześnie przywódcy Europy Zachodniej – z których wielu najchętniej widziałoby go nie tylko jako „kulawą kaczkę” (polityka u schyłku kadencji), ale wręcz jako politycznie „martwą kaczkę” – poczują się ośmieleni.

Wraz z Kijowem już wcześniej pokazali, iż potrafią skutecznie blokować inicjatywy Białego Domu, a teraz uznają, iż ich siła przetargowa wzrosła.

A jednak rozmowy w Abu Zabi mogą okazać się punktem zwrotnym – nie tylko dlatego, iż zakres poruszanych tematów uległ rozszerzeniu, ale dlatego, iż zmieniają się okoliczności, w jakich toczą się negocjacje.

Potrzeby finansowe i wojskowe Ukrainy stale rosną:

Kijów potrzebuje więcej środków na utrzymanie funkcjonowania państwa, więcej broni oraz szerszego wsparcia zewnętrznego w niemal każdym aspekcie wysiłku wojennego – tymczasem państwom Europy Zachodniej coraz trudniej jest sprostać tym oczekiwaniom.

Z kolei Stany Zjednoczone nie są już skłonne finansować Ukrainy w dotychczasowej skali, a ta niechęć może przetrwać dłużej niż sama prezydentura Trumpa

. Demokraci będą oskarżać go o ustępowanie Kremlowi i porzucenie Kijowa, jednak w ich własnych szeregach również rośnie presja, by priorytetowo traktować sprawy wewnętrzne.

Sytuacja wewnętrzna Ukrainy staje się coraz bardziej niepewna;

narastają napięcia gospodarcze, społeczne i polityczne.

Zełenski ma niewielką motywację do kompromisu, gdyż jakikolwiek odwrót zagroziłby fundamentom jego władzy.

Na razie zachowuje jeszcze pewne pole manewru, ale to, co wydarzy się w trakcie zimy i po jej zakończeniu, jest już znacznie mniej pewne – zwłaszcza jeżeli pomoc z Zachodu nie wzrośnie.

Widać również oznaki niepokoju w zachodnioeuropejskich elitach politycznych.

Niedawne rozmowy telefoniczne z Putinem, przeprowadzone przez premiera Norwegii i prezydenta Finlandii – niezależnie od przedstawionych przez nich wyjaśnień – sugerują, iż zaczyna docierać do nich świadomość, iż obecna polityka wyczerpała swoje możliwości.

Trudno bowiem domagać się miejsca przy stole negocjacyjnym, odmawiając jednocześnie rozmowy z jedną z głównych stron konfliktu.

Wspólny zachodni bojkot Rosji był strategią przynajmniej spójną, dopóki uczestniczył w nim Waszyngton.

Jednak w momencie, gdy Stany Zjednoczone wznowiły bezpośrednie kontakty, upór Europy Zachodniej, by tego nie robić, stał się przeszkodą – nie tylko dla dyplomacji, ale także dla jej własnych wpływów.

Perspektywa trójstronnego spotkania przywódców Rosji, Chin i Stanów Zjednoczonych w Shenzhen pozostaje otwarta.

Jeśli do niego dojdzie, jego wymowa będzie jednoznaczna:

wielkie mocarstwa coraz częściej dyskutują o przyszłości bezpieczeństwa międzynarodowego z pominięciem Europy.

Na tym polega głębsze znaczenie wydarzeń w Abu Zabi.

Być może nie dojdzie do natychmiastowego porozumienia – o łatwym pokoju nie ma choćby mowy – jednak debata zaczyna wykraczać poza linię frontu na Ukrainie.

Zmierza ona w stronę pytania, które Moskwa postawiła jeszcze przed wybuchem walk:

w ramach jakiego ładu bezpieczeństwa może funkcjonować Europa i kto ma prawo o tym decydować?

Niniejszy artykuł został pierwotnie opublikowany na łamach „Rossijskiej Gaziety”; tłumaczenie i redakcja: zespół RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://rt-english.com/news/648671-abu-dhabi-talks-signal-shift/

Idź do oryginalnego materiału