Śmierć na żywo i bez emocji – gdzieś gubimy realizm wydarzeń

Strzelanina w Krakowie, katastrofa samolotu na Florydzie, wojna na Ukrainie. Śledzimy te wszystkie wydarzenia niemal na żywo. Drastyczne sceny, nagrania, śmierć na ekranie – tylko to nie film, ale prawdziwe życie. Pytanie tylko czy wciąż potrafimy to rozróżniać. Przyzwyczajamy się do takich obrazków, oswajamy je i nie budzą już takich emocji.

Strzelanina w Krakowie. Giną ludzie. Wielu jest rannych. A internet płonie od filmów. Leżące na ulicy ofiary. Strzelający policjant. Morderca. Służby udzielające pomocy. Ratownik sprawdzający puls i przykrywający ofiarę. Śledzimy to na bieżąco. Nie ma tematu tabu. Śledzą to wszyscy – także rodziny ofiar.

Na Florydzie spada samolot. Błyskawicznie do sieci trafia wideo. Co pomyślą rodziny, które ostatnie chwile bliskich zobaczą na ekranie. Chwilę później jest nagranie rozmowy pilotów z wieżą. Modlitwa i krzyki przed śmiercią. Nie ma żadnej prywatności. Żadnego szacunku dla tragedii tych ludzi i ich rodzin. Kilka chwil później są zdjęcia pilotów, ofiar znajdujących się na pokładzie. Internet jest bezwzględny.

Od kilku lat śledzimy też wojnę online. Wszystko co dzieje się na Ukrainie jest nagrywane. Zniszczone budynki, ofiary, zabijanie żołnierze, nagrania z dronów kamikadze, uderzenia granatów, pociski niszczące czołgi, samochody, uderzające w budynki i zgrupowania żołnierzy. I to nie film, tylko brutalna rzeczywistość, którą oswoiliśmy. Przywykliśmy do tego. Przechodzimy nad tym wszystkim do porządku dziennego.

Ot, ciekawostki nabijające oglądalność. Wzbudzają coraz mniej emocji. Kolejny atak, kolejna bomba, tylko kilka ofiar.

Mam wrażenie, iż nie mamy świadomości, iż to dzieje się na prawdę. Że to wszystko dotyczy realnych ludzi.

Informacja o strzelaninie nas zmroziła. Pojawia się prawdziwy, realny strach. Nasza córka studiuje w Krakowie. Wczoraj spędziła popołudnie i wieczór na rynku. Gdzie była dziś? Telefon. Sprawdzamy lokalizację, dzwonimy. Na szczęście nie było jej na miejscu. Jest bezpieczna. Inni na szczęście też.

Tego szczęścia nie miały wszystkie rodziny. Sześć osób zginęło. Kilkanaście jest rannych. W ciężkim stanie policjant walczy o życie w szpitalu. To nie internetowa ciekawostka i durny film wygenerowany przez AI. To rzeczywistość.

Strasznie mi przykro. Najszczersze wyrazy współczucia dla rodzin.

Jest mi też ciężko patrzeć na materiały pojawiające się w sieci, komentarze i dyskusje. Nabijanie zasięgów i wykorzystywanie tragedii do celów politycznych. Dla jednych przerażająca tragedia – dla innych okazja polityczna. choćby w takim momencie nienawiść wygrywa z solidarnością. Zyski ze współczuciem. Przeraża mnie ten świat.

Policjanci w Krakowie zareagowali w 3 minuty! W ciągu trzech minut oddali pierwsze strzały do sprawcy! Z narażeniem swojego życia powstrzymali go od zabicia kolejnych przypadkowych ludzi. A pierwsze słowa jakie zobaczyłem w internecie brzmiały “gdzie jest policja”?

Bohaterscy policjanci są w szpitalu. Obaj ranni. Jeden walczy o życie. Ale przecież nie o to chodzi – tylko o politykę. O rozpętanie kolejnego piekła – jakbyśmy nie mieli już tego w nadmiarze.

Były takie chwile, kiedy jako naród potrafiliśmy się zjednoczyć. Chociaż na chwilę. Wydawałoby się, iż to powinien być jeden z takich momentów. Niestety, nie jest.

Jest mi przykro. Jestem też przerażony. Tym, iż dochodzi do takich rzeczy w naszych kraju. I tym jak się zachowujemy wobec tragicznych zdarzeń.

Quo vadis, Polsko?