To nie była „misja humanitarna” znana z raportów i prezentacji….

To nie była „misja humanitarna” znana z raportów i prezentacji.
To była praca w realiach wojny.

Pierwszego dnia przekazaliśmy generatory prądu — tam, gdzie były potrzebne natychmiast. Dla cywilów. Dla tych, którzy walczą. Równolegle ruszyła pomoc medyczna. Bez przerw, bez komfortu, bez marginesu błędu.

W ciągu trzech dni pomogliśmy 260 osobom — mieszkańcom i żołnierzom. Zapewniliśmy leczenie i leki.
Najmłodszy pacjent miał miesiąc.
Jeden z żołnierzy trafił do nas w trakcie zawału. Został zaopatrzony. Przeżył.

Ostatniej nocy naszego pobytu Rosja przeprowadziła zmasowany atak dronów i rakiet. Alarmy objęły niemal całą Ukrainę.
Po dyżurach medycznych w Charkowie nie było „odpoczynku”. Porządkowaliśmy mieszkania zniszczone przez naloty. Tak po prostu wygląda codzienność.

To jest rzeczywistość wojny.
A my — niezależnie od niej — robimy swoje.

Pomoc trwa.

Link do zbiórki w komentarzu.

—-

It was not a “humanitarian mission” as described in reports and presentations.
It was work in the realities of war.

On the first day, we delivered power generators — where they were needed immediately. For civilians. For those who are fighting. At the same time, medical aid was launched. Without breaks, without comfort, without margin for error.

Within three days, we helped 260 people — residents and soldiers. We provided treatment and medication.
The youngest patient was one month old.
One of the soldiers came to us during a heart attack. He was treated. He survived.

On the last night of our stay, Russia launched a massive drone and missile attack. Alarms sounded across almost the entire Ukraine.
After medical duty in Kharkiv, there was no “rest.” We cleaned up apartments destroyed by air raids. This is what everyday life looks like.

This is the reality of war.
And we — regardless of it — do our job.

The aid continues.

Link to the fundraiser in the comments.

Żródło materiału: Fundacja Humanosh im. Sławy i Izka Wołosiańskich