Ujawniono plany masowych ataków Ukrainy na rosyjskie lotniska

dakowski.pl 14 godzin temu

Ujawniono plany masowych ataków Ukrainy

na rosyjskie lotniska,

Kijów został zaatakowany kolejnym

niepowstrzymanym rojem

pocisków balistycznych

Symplicjusz 21 sierpnia 2026 r. simplicius76/plans-revealed-for-massive-ukrainian

Wczoraj wieczorem Rosja przypuściła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na Kijów, wymierzony w różne przedsiębiorstwa obronne, a także w duży magazyn ukraińskich towarów supermarketowych, który najwyraźniej spłonął doszczętnie:

Magazyny należące do ukraińskiej sieci supermarketów „Fora”, zlokalizowanej niedaleko Boryspola w Kijowie, zostały zniszczone w wyniku nocnego ataku rakietowego.

Ponadto doniesienia wskazują na zniszczenie magazynów należących do firm Yves Rocher i Faynie Lyody.

Could not load video.

Skutki nocnego strajku w bazie ropy KLO w rejonie browarskim w obwodzie kijowskim.

Warto zauważyć, iż ostatni strajk charakteryzuje się niezwykle dużą liczbą zdjęć i filmów, zarówno samych ataków rakietowych, jak i ich skutków.

Możliwe, iż wzrost liczby publikacji jest związany z chęcią zwrócenia uwagi mediów na problem braku pocisków przechwytujących do systemów obrony powietrznej Patriot, o czym świadczy niedawny, pełen emocji reportaż CNN o pustej wyrzutni.

W ataku wykorzystano dziesiątki rosyjskich pocisków manewrujących wystrzelonych przez Flotę Czarnomorską stacjonującą w Noworosyjsku, a także hipersoniczne pociski Zirkon, Iskander, a podobno choćby północnokoreańskie KN-23. Po raz kolejny ukraińskie władze ujawniły, iż nie zestrzelono ani jednego z pocisków hipersonicznych.

Niektórzy obserwatorzy uważają, iż pociski KN-23 można odróżnić od Iskanderów po bardziej diagonalnej trajektorii końcowej, a nie wyłącznie pionowej, a także po tym, co niektórzy uważają za widoczne spalanie się silników na całej długości trasy końcowej, co odróżnia je od Iskanderów, których faza wypalania kończy się znacznie wcześniej:

Could not load video.

Francuski analityk dokładnie zmapował ostatnie uderzenia:

================================

Różne doniesienia mówią o pustych półkach w supermarketach na terenie Kijowa z powodu odwetowych ataków Rosji na ukraińskie magazyny.

Ukraina grozi, iż niedługo wystrzeli własną kopię Iskandera — pocisk balistyczny FP-9 firmy Firepoint — i szacuje się, iż „zostanie on wystrzelony w kierunku Moskwy już w październiku tego roku”.

Ukraina twierdzi, iż ma zasięg prawie 900 km, co pozwoliłoby mu dotrzeć do Moskwy. Trudno w to uwierzyć, biorąc pod uwagę, iż oficjalny zasięg Iskandera wynosi 500 km, a plotki głoszą, iż rzeczywisty zasięg jest znacznie mniejszy, około 350 km. Potwierdza to fakt, iż Iskandery nigdy nie zostały użyte do ataku na jedną z najważniejszych ukraińskich baz lotniczych, Starokostantynów, która znajduje się niecałe 500 km od wyrzutni Iskanderów w pobliżu granicy z Rosją.

Możliwe jest jednak zmniejszenie rozmiaru głowicy i zwiększenie ładunku paliwa, aby zwiększyć zasięg. Ponadto, jak zauważyli niektórzy, zarówno Rosja, jak i Stany Zjednoczone zostały militarnie ograniczone przez traktat INF, który ograniczył zasięg naziemnych pocisków balistycznych średniego zasięgu, podczas gdy kraje takie jak Iran, paradoksalnie, były w stanie opracować pociski balistyczne średniego zasięgu (IRBM), które przewyższały zasięgiem wszystko, co Rosja czy Stany Zjednoczone miały. Ukraina technicznie może zrobić to samo, ale wymagałoby to zupełnie innej konstrukcji. FP-9 wydaje się być bezpośrednią kopią Iskandera wcześniejszej generacji, co prawdopodobnie uniemożliwiłoby mu osiągnięcie tak dużych zasięgów.

Co ciekawe, w tym temacie magazyn „Atlantic” prezentuje nam dziś nowy artykuł, w którym autorzy ujawniają pewne niezwykłe fakty dotyczące początków desperackiej kampanii Zełenskiego z 2026 r., mającej na celu „obalenie Putina” dzięki masowych ataków na rosyjskie cele cywilne.

Zaczyna się:

Na początku tego roku ukraińscy urzędnicy przedstawili prezydentowi Wołodymyrowi Zełenskiemu ryzykowny nowy plan zakończenia wojny z Rosją.Wymagałby on rozszerzenia kampanii bombardowań o szereg celów i klasę broni, której od dawna unikali. Oprócz trwających ukraińskich ataków na rosyjskie bazy wojskowe, rafinerie ropy naftowej, linie zaopatrzeniowe i centra logistyczne, urzędnicy chcieli wystrzelić fale dronów z obsługą sztucznej inteligencji na moskiewskie lotniska, mając nadzieję, iż uniemożliwi to międzynarodowym przewoźnikom lotniczym loty do i z rosyjskiej stolicy, jak podają dwa źródła mające bezpośrednią wiedzę o planie, o którym wcześniej nie informowano.

Krótko mówiąc, chcieli zaplanować masowy atak terrorystyczny na rosyjskie lotniska, aby całkowicie zablokować wszystkie loty cywilne do i z Moskwy, by w ten sposób zwiększyć presję i sprawić, by rosyjscy cywile w stolicy odczuli konsekwencje wojny.

Autorzy artykułu twierdzą, iż Zełenski zmienił zdanie, obawiając się, iż „przypadkowe” zabijanie cywilów zostanie uznane przez Rosję za „piractwo”.

Do połowy wiosny plan wymuszenia trwalszego zamknięcia moskiewskich lotnisk był już na tyle zaawansowany, iż otrzymał kryptonim: M&Ms, nawiązujący do licznych małych, tanich i niemal identycznych dronów, których misja miała wymagać. Aby zneutralizować rosyjską obronę powietrzną, operacja wymagałaby wysyłania choćby 1000 dronów każdej nocy na lotniska w Moskwie i okolicach, powiedziało jedno ze źródeł zaznajomionych z sytuacją.

W artykule szczegółowo opisano, iż to były minister obrony Fiodorow odpowiadał za realizację planu, ale podobno to także nowo mianowany Jewhen Chmara przejął stery.

Oba źródła poinformowały mnie, iż planowanie operacji zostało wstrzymane w lipcu, kiedy Zełenski nagle zdymisjonował jej pomysłodawcę, ministra obrony Mychajło Fiodorowa. Jako architekt ukraińskiego programu dronów wojskowych, Fiodorow pracował nad planem przez większość tego roku, utrzymując go w tajemnicy choćby przed niektórymi ze swoich najbliższych współpracowników. Pomógł w skompletowaniu zespołu ukraińskich programistów komputerowych do opracowania systemu naprowadzania opartego na sztucznej inteligencji, a także pozyskał finansowanie od sojuszników Ukrainy w Europie, aby wyprodukować autonomiczne drony na dużą skalę, podały oba źródła.

W artykule zaznaczono, iż jest to zgodne z prośbą Fiodorowa skierowaną do Elona Muska o umożliwienie korzystania z Starlinka w całej Rosji. Daje nam to ogólny obraz tego, czego możemy oczekiwać od Ukrainy w nadchodzących miesiącach. Im bliżej Ukraina będzie klęski na polu bitwy, tym bardziej będzie przekierowywać wszystkie dostępne zasoby na atakowanie rosyjskiej infrastruktury cywilnej, aby wywołać swego rodzaju bunt niezadowolenia społecznego przeciwko Putinowi.

Problem dla Ukrainy polega na tym, iż tworzy to narastającą pętlę sprzężenia zwrotnego prowadzącą do autodestrukcji: im więcej środków Ukraina przeznacza na ataki na cele o militarnym znaczeniu, tym bardziej rosyjska potęga militarna pozostaje nienaruszona przez ukraińską siłę bojową, co oznacza, iż tym szybciej nastąpi upadek Ukrainy na prawdziwym froncie.

W istocie Ukraina inwestuje całą swoją strategię w wojnę z nastrojami cywilnymi Rosji, co jest równie ryzykownym posunięciem, jak to było w przypadku USA w Iranie, gdzie ataki na infrastrukturę cywilną zwróciły przeciwko USA choćby zagorzałych antyklerykałów [?? md] i utwierdziły ich poparcie dla irańskich przywódców.

Artykuł kończy się potencjalnym kompromisem w kwestii bezpośredniego ataku na rosyjskie lotniska:

Zełenski wyraził obawy dotyczące niezamierzonych ataków na cele w kontekście planu ataku na moskiewskie lotniska, powiedziało mi jedno ze źródeł zaznajomionych z tymi rozmowami. Urzędnicy stojący za planem zaproponowali obejścia. Zasugerowali na przykład, iż Ukraina ostrzeże cywilne linie lotnicze, aby unikały rosyjskich lotnisk i ewakuowały swoje samoloty przed nadejściem roju ukraińskich dronów. „Jeśli powiedzą sobie: Wiecie co, to staje się zbyt ryzykowne. Po co w ogóle tam latać?” – powiedziało źródło. „To miałoby już spory wpływ na rosyjskie elity. To są ich główne powiązania ze światem zewnętrznym”.

Jak już wspomniano, wiemy już, czego możemy się spodziewać w nadchodzących miesiącach.

=========================================================

A oto, czego Ukraina powinna się spodziewać. Przyjrzyjmy się krótkiemu podsumowaniu pola bitwy.

Siły rosyjskie kontynuowały natarcie na trzech kluczowych frontach i dziś zdobyły kilka ważnych osad.

Jak donoszą źródła, Grupa Południowa przejęła kontrolę nad Nikołajpolem na osi Kramatorsk:

Jednostki Południowej Grupy Wojsk przejęły kontrolę nad wsią Nikołajpole, położoną na południe od miasta Drużkowka, tymczasowo okupowanej przez Siły Zbrojne Ukrainy.

Could not load video.

Można to zobaczyć poniżej, zakreślone na czerwono w zapisie ukraińskim:

Warto również zwrócić uwagę na obszar na północ i wschód od Torecka, również zaznaczony na czerwono, który został zdobyty przez siły rosyjskie, niszczące strefę między tym obszarem a niedawno zdobytym Nikołajpolem na wschodzie.

Szersza mapa przedstawia sytuację w kontekście większej kampanii, wyraźnie skierowanej na Drużkowkę, ostatnią dużą twierdzę na południe od Kramatorska:

Tuż na północ stamtąd siły rosyjskie również posuwają się naprzód na froncie słowiańskim. Według jednego z ukraińskich źródeł wojskowych siły rosyjskie rozpoczęły infiltrację Nikołajówki, której nie należy mylić z powyższą miejscowością:

Oto jak to wygląda:

Jeśli przybliżysz obraz, zobaczysz, iż Elektrownia Cieplna Słowiańsk znajduje się w jasnoczerwonym obszarze i została już osiągnięta przez rosyjskie DRG — pomarańczową linię oznaczającą rzekomą rosyjską „miękką kontrolę”:

Aby spojrzeć na to z szerszej perspektywy, przedstawiamy nasz raport sytuacyjny z 2 lipca br. , który pokazuje, iż siły rosyjskie dopiero zaczęły obserwować Słowiańsk TPP dzięki dronów znajdujących się w odległości kilku kilometrów:

Jak widać, w ciągu około półtora miesiąca wojska rosyjskie pokonały tę odległość i teraz rozpoczynają szturm na teren elektrowni.

Suriyak pisze :

W Nikołajewce armia rosyjska kontynuowała infiltrację miasta od północy, gdzie niektórym oddziałom udało się okopać w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnejoraz w domach wokół placu, gdzie zbiegają się ulice Myru i Kotsiubyńskiego (48°51’53.0″N 37°45’53.2″E) – główny szlak ewakuacyjny i zaopatrzeniowy Ukrainy w mieście. Tymczasem centrum Nikołajewki od połowy maja znajduje się pod intensywnym ostrzałem rosyjskim, który spowodował znaczne uszkodzenia wielu wieżowców. Siły oczekują na rozpoczęcie operacji szturmowych.

——————————————————–

Drugim ważnym obszarem, na którym Rosja wkłada wiele wysiłku, jest Dobropole, na osi Pokrowsk. Po kilku poważnych atakach pancernych w tym rejonie, w tym tym z użyciem czołgów uzbrojonych w systemy APS Arena-M, siłom rosyjskim udało się osadzić miasto i powoli je zdobywać, jak donoszą media. Przypomnijmy, iż Ukraina twierdziła, iż wszystkie rosyjskie ataki zakończyły się niepowodzeniem, co zawsze wydaje się mieć miejsce tuż przed tym, jak Rosjanie zostaną zarejestrowani jako znajdujący się dokładnie w miejscu, które chcieli zdobyć.

Suriyak pisze ponownie:

W Dobropolu armia rosyjska kontynuuje infiltrację i rozbudowę sił na obrzeżach miasta, więc w nadchodzących dniach możemy być świadkami zwiększenia ich kontroli nad wschodnią częścią miasta. Jest jednak zbyt wcześnie, aby sugerować, iż bitwa będzie się gwałtownie rozwijać, dopóki siły rosyjskie nie przejmą kontroli nad znacznym odcinkiem drogi T-05-14, skąd będą mogły rozpocząć atak na sąsiednie Biłozerskie. Wtedy właśnie możemy być świadkami przełomu w Dobropolu, prawdopodobnie od drugiej połowy września, jeżeli tempo natarcia na tym froncie się utrzyma.

Na wyróżnienie zasługuje fakt, iż siły rosyjskie przebijają się przez Kotlinę Oriechowską na osi Zaporoże, zbliżając się z obu stron i niszcząc cały centralny obszar. W tym tygodniu siły rosyjskie rozpoczęły atak na sam Oriechow, a jednostki natarcia podobno stacjonują na południowo-wschodnich obrzeżach osady, zaznaczonej na czerwono poniżej:

Jak widać, jednostki po wschodniej stronie kotliny systematycznie posuwają się w kierunku autostrady T0408 biegnącej na północ od Orekhova.

—

Na koniec, zamykając koło — Berliner Zeitung pisze, iż czas Zełenskiego dobiegł końca i powinien odejść jako „bohater”.

Autorzy piszą, iż Zełenski sam wpędził się w kozi róg, zwłaszcza po niedawnym usunięciu Fiodorowa. Teraz jedynym rozwiązaniem, które pozostało, by ocalić to, co pozostało z jego spuścizny, jest stawienie czoła problemom i rezygnacja:

Rezygnacja Zełenskiego – uporządkowana, dobrowolna i przygotowana zgodnie z konstytucją, a nie wymuszona – nie byłaby zatem kapitulacją, ale najmądrzejszą decyzją polityczną, jaka mu jeszcze pozostała.Zełenski przeprowadził Ukrainę przez najciemniejsze miesiące jej historii; nadał krajowi twarz, a światu symbol. Nikt nie może mu teraz odebrać tej części historii.Ale Zełenski coraz bardziej trwoni swój kapitał polityczny. Im dłużej były aktor trzyma się władzy – podczas gdy w ukraińskich agencjach antykorupcyjnych NABU i SAPO piętrzą się góry akt korupcyjnych, a zaufanie zwykłych ludzi maleje – tym bardziej obecna rzeczywistość przyćmiewa wizerunek bohatera wojennego wizerunkiem prezydenta, który za wszelką cenę chce chronić własny system. Zełenski powinien ustąpić.

Autorzy mają rację: twierdzą, iż przeciągając sprawę, Zełenski naraża się na niebezpieczeństwo późniejszego odejścia w o wiele bardziej skomplikowanych politycznie, a być może choćby niebezpiecznych okolicznościach, podczas gdy teraz jest ostatnia szansa, aby odejść w sposób kontrolowany, z zachowaniem godności.

Od 2022 roku Ukraina wielokrotnie udowodniła, iż jest bardziej odporna, niż ludzie są gotowi przyznać. Ale przyszłość drugiego co do wielkości kraju w Europie – po Rosji – nie rozstrzygnie się wyłącznie na froncie Donbasu.Czy Kijów znajdzie odwagę, by rozwiązać kryzys przywództwa, zanim Putin zrobi to za Ukrainę? Zełenski powinien działać teraz; jego czas się skończył.

Skoro choćby zachodnie publikacje widzą już napiętą sytuację, coraz bardziej prawdopodobne wydaje się, iż ta zima będzie przełomowym momentem na Ukrainie. Pamiętajmy jednak, iż Fiodorow jest technicznie jeszcze bardziej fanatyczny niż Zełenski, zwłaszcza jeżeli chodzi o zaostrzenie mobilizacji i ofensywne ataki na Rosję. Dlatego choćby z jego udziałem, kilka jest nadziei na jakiekolwiek zaprzestanie działań wojennych, a raczej na ich przyspieszenie, które może jedynie przybliżyć upadek Ukrainy.

Idź do oryginalnego materiału