Jednocześnie dostarcza powodów do uznania, iż tylko siła militarna jest skutecznym narzędziem realizacji celów politycznych w świecie. Również w Polsce zaczyna dominować doktryna, iż należy wydawać więcej pieniędzy na zbrojenia, iż w szkole należy uczyć dzieci strzelania, iż tylko posiadanie broni atomowej zapewni nam suwerenność. Ale w tych działaniach tkwi niebezpieczeństwo. Dominacja siły ma konsekwencje, jakie wiążą się z podległością silniejszym państwom. Postępująca militaryzacja jest nie tylko uwidocznianiem się doktryny siły w życiu społecznym, ale także usprawiedliwieniem dla obecnych władz europejskich i polskich odrzucenia demokratycznych mechanizmów funkcjonowania na rzecz legalizowania przemocy ideologicznej i prawnej. Siła staje się prawem, a nie prawo siłą. System społeczny naszego państwa zostaje poddany erozji, której skutkami są zanik poszanowania dla wartości prawdy i dobra wspólnego. Tracimy fundament obiektywnej tożsamości, który charakteryzował polskość. Dla politycznej apologii siły poświęcamy choćby uniwersalne wartości, jakie wnosi chrześcijaństwo. Grozi nam antropologiczna pustka.
