Zbrojeniowy fundament odrodzonej Polski. Dylematy obrony II Rzeczypospolitej

Odrodzona w 1918 roku Rzeczpospolita stanęła przed zadaniem, które z perspektywy teorii wojskowości graniczyło z niemożliwością. Po ponad stuleciu rozbiorów państwo musiało nie tylko scalić trzy odmienne systemy prawne, gospodarcze i kolejowe, ale przede wszystkim stworzyć jednolitą armię zdolną obronić ponad 5,5 tysiąca kilometrów granic. Pozbawiona naturalnych barier na wschodzie i zachodzie, zaciśnięta w kleszczach dwóch wrogich mocarstw – III Rzeszy i Związku Sowieckiego – Polska musiała zbudować własny zbrojeniowy fundament niemal od zera.