Prace przy jednej z charakterystycznych kamienic Łazarza rozpoczęły się w maju i trwały do sierpnia. Tym razem skoncentrowano się przede wszystkim na zewnętrznej części zabytku, przywracając reprezentacyjnej elewacji wygląd bliższy temu sprzed ponad wieku.
Najbardziej widoczną zmianą jest odnowiona fasada wraz z rozbudowanym detalem sztukatorskim. Dekoracje poddano pracom konserwatorskim, wyremontowano również balkony. Ich balustrady odzyskały pierwotną kolorystykę.
Zakres robót nie ograniczał się jednak do tego, co można zobaczyć z ulicy. Odtworzono dawne studnie służące do doświetlania pomieszczeń oraz wykonano izolację ścian piwnicznych. Usunięto również elementy, które nie należały do pierwotnej architektury obiektu – schody i drzwi dodane już w późniejszym okresie.
Całość kosztowała niespełna 200 tys. zł.
Kamienica pełni w tej chwili funkcje publiczne. Przy Matejki 50 działają Biuro Poznań Kontakt, Biuro Spraw Lokalowych oraz Oddział Obsługi Południe Wydziału Wspierania Jednostek Pomocniczych. Swoją siedzibę ma tam również grunwaldzka filia Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie.
O historyczny charakter budynku dbano już wcześniej. Około dekadę temu przeprowadzono większe prace w jego wnętrzu, obejmujące m.in. pomieszczenia biurowe, toalety, korytarze i klatki schodowe. Konserwacji poddano wówczas oryginalną dębową balustradę, a także historyczną stolarkę drzwiową.
Historia kamienicy sięga początku XX wieku. Pięciokondygnacyjny budynek wzniesiono w latach 1905–1908 jako własny dom Maxa Johowa – architekta, którego działalność odcisnęła wyraźne piętno na tej części Poznania.
Johow był twórcą prestiżowego założenia urbanistycznego znanego jako Johow-Gelände. Kamienica przy Matejki 50, utrzymana w reprezentacyjnej stylistyce secesyjnej, wyróżnia się zarówno bogato dekorowaną fasadą, jak i zachowanymi elementami historycznego wystroju wnętrz, w tym klatkami schodowymi.
Zakończona właśnie renowacja pozwoliła wyeksponować detale, które decydują o wyjątkowym charakterze ponadstuletniego budynku. Dzięki temu kamienica, mimo iż w tej chwili pełni przede wszystkim funkcje urzędowe, ponownie wyraźnie przypomina o architektonicznej historii Łazarza.
