Wśród osób, które wspieramy na co dzień jako stowarzyszenie, są też mamy (najdzielniejsze ), które musiały uci…

Wśród osób, które wspieramy na co dzień jako stowarzyszenie, są też mamy (najdzielniejsze ), które musiały uciekać ze swojego domu – z mężami lub samotnie, w ciąży lub z dziećmi na rękach. Wszystkie one szukały bezpieczniejszego i lepszego świata dla siebie i swoich dzieci.

„To było bardzo trudne. Najpierw ukrywaliśmy się w Rosji, byliśmy tam nielegalnie. Chciałam ubiegać się o azyl, ale każdy prawnik mi odradzał, mówili, iż mnie deportują do Iraku, iż nie ma azylu w Rosji. Moja córka miała wtedy rok, musieliśmy się cały czas ukrywać. Do sklepu wychodziliśmy w nocy. W końcu udało nam się wyjechać dalej, do Białorusi – tam też chciałam złożyć wniosek o ochronę, kazali nam czekać. Czekaliśmy pół roku, bardzo się bałam, wciąż musieliśmy się ukrywać. Mieszkaliśmy na 4. piętrze, podłoga była drewniana, moja córka chciała biegać, skakać, a ja nie mogłam jej na to pozwolić. Nie miała choćby zabawek – bo musieliśmy być cicho. Białoruska policja nie mogła się dowiedzieć, iż tam jesteśmy”. – tak swoją drogę do Polski wspomina jedna z uchodźczyń z Iraku.

Dziś mieszkają w ośrodku w Białymstoku. J. chodzi do przedszkola, a jej mama pracuje. Czekają na decyzję o przyznaniu im ochrony międzynarodowej. jeżeli próbowałaby dostać się do Polski dziś – polskie władze by ich nie wpuściły. Aktualnie żadna matka uciekająca ze swoim dzieckiem przez granicę polsko-białoruską nie może złożyć wniosku o ochronę międzynarodową – zostaje z powrotem wypchnięta lub odesłana do Białorusi. Dzieje się to nie tylko w lesie, ale także na oficjalnym przejściu granicznym w Terespolu.

Życzymy dziś wszystkim mamom na świecie, by nigdy nie musiały ukrywać swoich dzieci, a gdy będą musiały uciekać – by zawsze otrzymały pomoc.

Zdj. poglądowe – jedna z mam podczas organizowanych przez nas lekcji języka polskiego w ośrodku dla cudzoziemców w Białymstoku.

Żródło materiału: Stowarzyszenie EGALA